شده گاهي دلت عين يه آسمون ابري بگيره؟ اونقدر كه حس كني هر چقدر بباري سبك نميشي؟ نه... شده تا حالا حس كني يه حرف يه نگاه يا يه جمله کاسه نازک و بلور دلتو طوري شكسته كه دیگه هیچ چيني بند زن ماهري هم نميتونه بندش بزنه؟

.

.

سالهاي سال پيش عشق به تدريس باعث شد تا حرفه پرستاري رو رها كنم و بشم يه معلم... عين يه شتر مرغ كه بلاخره تكليفش معلوم نيست كه شتره يا مرغ... منم تكليفم معلوم نيست ! هر جا از پرستارا بد ميگن يه جوري انگار اون ته دلم ميرنجه از اين كه هيچ كس نميدونه كه چطور ميشه سي سال از بهترين سالهاي عمرتو تيمارگر بيمارايي باشي كه هيچ قرابتي باهاشون نداري... بچه تب دار خودتو بزاري تو خونه و بري از بچه كس ديگه اي پرستاري كني... شبهايي رو كه ميتوني با آرامش تو تختخواب نرمت بخوابي دور از خونه بشيني و به عقربه هاي ساعت نگاه كني تا گذر زمان يه شب از شبهاي 30 سال كارتو كمتر كنه! درسته كه در قبالش پول ميگيري اما آيا ارزش اينو دار كه زيباترين لحظه ها تو با هزار آلودگي و غم و درد و غصه ديگرون سپري كني؟ آخرشم خيلي ها بگن پرستارا بداخلاقن! مگر فقط به خاطر توشه آخرتت اين كارو كني... و شايد من اون روح قدرتمندي نبودم كه بتونه تموم اين سختي ها رو به خاطر تعالي تحمل كنه.

اما معلمي ... كاري كه باعشق شروعش كردم... و عاشقانه دوستش دارم... بودن با  اين دختركاي 16 هفده ساله همش لبريز شادي و اضطراب جوونيه... با عاشق شدناشون خاطره عشق دوران نوجوني رو مزمزه كردن.. با دلتنگي هاشون دلتنگ شدن... و با شادي هاي كوچكشون شاد شدن لذتي وصف ناپذيره.. اما تو تموم اين سالها هرگز نگاهم به دست شاگردي نبود كه بخواد محبتهاي خالصانه مو با ماديات تلافي كنه.. كه فكر نميكنم هيچ معلمي نگاهش به دستاي شاگردش باشه... اينا رو براي اين نوشتم كه تو پست قبليم يه كامنت داشتم از شادي عزيزم كه اصلا ازش توقع نداشتم... فكر نميكنم هيچ معلمي به خاطر كادوي روز معلم به شاگردش نمره بيشتر بده... يا فكر نميكنم تقدس تدريس رو بشه با چيز ديگه اي عوض كرد... شغلي كه دوز و كلك توش نيست و از جونت مايه ميزاري تا داشته ها تو به ديگري انتقال بدي... شادي قشنگم اگه فرزندت تو رو اجبار ميكنه تا براي معلمش كادو بگيري  شايد به خاطر عشقيه كه به معلمش داره...و يا اگه معلمش هيچ زحمتي نميكشه شايد يه استثنا باشه...  من فكر ميكنم اين اعتصابهاي معلمان به خاطر حقوق و اين مسائل باعث يه سوء تعبير شده كه خيلي ها فكر كنن معلمها فقيرن و نيازمند كمك! نميدونم چرا انقدر دلم گرفته اونم تو اين هفته كه هميشه برام شادي آفرين بوده... به هر حال روز همه معلم ها مبارك...

وبلاگم هم كه براي خيلي ها ف ي ل ت ر ه اينم يه كادو خوبه از طرف مخابرات به اونايي كه از خطوط پر سرعت استفاده ميكنند!

پی نوشت:آرام عزیز بابت پولی که برای ادیب فرستادی ممنون.